BengiSu'nun Seçtikleri

[BengiSu]

*HAYATIN BANA ÖĞRETTİKLERİ*

Önemli olanın, başkalarının benim için ne düşündükleri değil,

benim kendi hakkımda ne düşündüğüm olduğunu, küçük kararları aklımla,

büyük kararları ise kalbimle almam gerektiğini,

her münakaşanın temelinde birisinin cahilliğinin yattığını,

cehaletin gönüllü talihsizlik olduğunu, alçak gönüllü olmanın

altta kalmak anlamına gelmediğini,

gururun yıkımın, kibirin düşüşün önünde gittiğini,

bir münakaşadan kazançlı çıkmanın tek yolunun ona hiç girmemek olduğunu,

bir şeyin değerini anlamanın en iyi yolunun ondan bir süre ayrı kalmak olduğunu,

hayatın iddia edildiği kadar kısa olmadığını ve nezaket için herdaim zaman

bulunabileceğini, yapamam sözcüğünü aklımızdan çıkarmamız gerektiğini,

birisiyle derdini paylaşmanın bazen ona bir şey vermekten daha değerli olduğunu,

paranın insanın benliğinin dışındaki bir şeyken, anlayış armağan etmenin

onun ruhuyla iletişim kurmak olduğunu, insanların bana, izin verdiğim biçimde

davrandıklarını ve öğrenmem gereken daha pek çok şeyin var olduğunu öğrendim.!

[BengiSu]

Pinokyo, lamba cini ve darbe plânı


Carlo Collodi’nin meşhur çocuk romanı Pinokyo’yu çoğunuz okumuşsunuzdur eminim...
Collodi, yalan üzerine kurulu Batı dünyasının temellerini bir tahta oyuncakta simgeledi...
Tahta oyuncağın en büyük özelliği, yalan söyledikçe burnunun uzamasıydı...

Buna rağmen Pinokyo, zaman zaman yalan söyler, burnu da uzadıkça uzarmış.
Pinokyo yalanlarına devam etmiş, burnu da uzamaya (tıpkı Batı dünyası gibi): Uzamış, uzamış, uzamış...

Derken bir gün, Pinokyo’nun ayağı takılmış ve yüzükoyun yere düşmüş: Uzun burnu kökünden kırılmış... Ondan sonra ne kadar yalan söylerse söylesin, Pinokyo’nun burnu bir daha uzamamış. Pinokyo da yalan söylemeye alışmış.

Nasıl buldunuz? Ben de keyfimce bir “Çağdaş Pinokyo Masalı” uydurdum.

“Çağdaş”, çünkü Pinokyo’ların burnu, masaldaki gibi uzamıyor artık... Herkes “özgürce” yalan söylüyor...
Kadın kocasına, koca karısına, evlat anne ve babasına, ortak ortağına, öğrenci öğretmenine, öğretmen öğrencisine yalan söylüyor.
Bu bakımdan hepimiz birer “çağdaş Pinokyo”yuz!

Hepsi bundan ibaret olsa neyse: Üstüne üstlük, bir de insanlar evde başka, sokakta başka âlem...
Yalnız olduklarında “dindar”, kalabalık içinde “laik”...
Ya da tersi: Yalnızlıkta “laik” (hayat tarzı bakımından), cemaatte “dindar”...
Bir grupta “tutucu”, diğer grupta “ilerici”...

Hepimiz derece derece “mavi boncuk”çu olduk: Kanaatlerimizi kendimize saklayıp, muhatabımıza sadece duymak istediklerini söylüyoruz.
Hayat git gide bir maskeli baloya dönüştü!..
Çünkü korkularımız doğrulara geçit vermiyor.
“Korku” iyi bir mazeret aslında!

Ama her insana nelerden korktuğunu soramazsınız. Sorsanız cesaretinden dem vurur. Oysa her insan bir şeylerden korkar. Biz zaman zaman hukuk dışına çıkan (darbeci) yönetim anlayışından çok çektiğimiz için, en çok ondan korkuyoruz.
Çünkü derdini anlatana kadar sizi tüketiveriyorlar.

Kim ister tükenmeyi? O zaman “duruma göre” yaşamak ve davranmak zorunda kalıyorsunuz...
Siyaset görürken siyasetin istediği gibi, yalnızken vicdanınızın öngördüğü gibi...

“Söyle bakiim laik misin dinci mi?”

Bunu asker soruyorsa katıksız laik, millet soruyorsa iş değişir.

“Söyle bakiim, Atatürk’ü mü seviyorsun, Abdülhâmid’i mi?”

“Yüreğime girin de iyice bir bakın” deseniz, yüreğinizi ortadan kesip ikiye bölerler.

“Yarısı senin, yarısı onun!..”

Yarım yürekle kala kalırsınız. Yarım yüreklerle kaldık!

Pinokyo’nun burnu gibi bir burnumuz olsaymış da, her yalanda uzasaymış, alimAllah halimiz yaman olacakmış!
Neden derseniz burunlarımız uzadıkça uzayıp yüreğimizin yarımlığını ele verecekmiş!

İyi ki her yalanda uzayan bir burnumuz yok!

Bu yüzden her konuda herkes gönlünden geçeni söylemek zorunda kalmıyor. Başımız da ikide bir belalara girmiyor.
Türkiye gibi az gelişmiş, az demokratikleşmiş, insan haklarına az inanmış ülkelerde, vatandaşların çifte standart kullanıp ikiyüzlü davranması kaçınılmaz oluyor.

Aslında Türkiye de bize benziyor: Biraz dindar, biraz laik!.. Biraz diktatör, biraz demokrat!.. Biraz Doğulu, biraz Batılı! Ne olacağına henüz o da karar verememiş.

Her işini kolayından halletmeye alışkın Alâattin elini lambaya sürttü: Lambanın cini dışarı çıktı, ama “dile benden ne dilersen” demedi bu kez.
Lambaya girip çıkmaktan, cin olup çarpamamaktan, sürekli başkalarının istediğini yapmaktan bıkıp usanmıştı: “Dinle Sahip” dedi, “yetti artık be! Sen beni adamakıllı enayi yerine koyuyorsun! Senin yüzünden cinler alemine rezil olduk yahu.”

Alâattin şaşkın şaşkın sormuş: “Ne olacak peki?”

“Olacağı şu” dedi Lamba Cini, “özgürlüğümü vereceksin, isteklerin arasında kafama yatan olursa, sen de emretmek yerine rica etmesini öğrenirsen belki yaparım.”

Dikkat!...

Çocuklarımızın gözünde burnu uzamadığı için bol yalan söyleyen bir “Pinokyo”, ya da hiçbir şeyi sorgulamadan itaat eden bir “lamba cini” olmayalım!

Zira lamba cinleri bu devirde “darbe plânları” hazırlıyor!

Yavuz Bahadıroğlu

[BengiSu]

Bazen dibe vurmak sürekli düşüyor hissetmekten daha iyidir diye düşünüyorum... Tutunacak hiç bir dal yok şimdilerde... Kendi dallarımsa o kadar uzak ki... Ve hep beni tutar sandıklarımın umurunda değilim hissini yaşıyorum...

Uyanamadığım sabahları görüyorum zar-zor uyuduğum yarım yamalak uykularda... Uyku diye yattığım belirsiz düşüncelerden yine ıslak gözlerle yine acıyla yine düşünceye uyanıyorum...

Kendime kızıyorum bol bol...Neden?...Çözüm yok...Hayat bu bazen sizi mutluluktan göklere çıkarıyor.Bazense...

Ellerim çok üşüyor. Korkularımla yüzleşmekten korkuyorum. Dinlenmeye almışım kendimi herkese böyle söylüyorum kendim de buna inanıyorum... Nasıl bir dinlenmeyse... Kendi yapacaklarımın kendime vereceği ağır yaralardan kaçmaya çalışıyorum... Her şarkı daha da ağlatıyor beni... Zor nefes alıyorum. Zor yaşıyorum...

Bir şeylerden kaçmak saçma değil midir?Olacağı belli olan her şey enin de sonunda olmaz mı?Ya olmazsa umudu ile yaşamak ne kadar doğru ve bu umutla yaşarken olacağı bilerek acı çekmek?...Ne talihsiz bir çelişkidir bu...Allah'ım nasıl da acı veriyor bazı deneme süreçleri...Şimdilerde dilimde tek bir dua...Her şeyin hayırlısı olsun...Benim ve tüm sevdiklerimin hakkında...

Her filmde her şarkıda aynı düşünce... Yine aldım yalnızlığımı kollarıma beni benden aldım. Islak yüzümü aynalara göstermedikçe insanlardan da kaçıyorum... Ruhum koptu bedenimden artık... Umutsuzca beyin ölümümü bekliyorum... Bitse de varsam artık uçmağa... Tüm inananlar gidecek değil mi bir gün nasıl olsa?

Hoşça kalın dostlarım...
Saf temiz hırçın bir çocuk koptu dünyadan.
Ruhunu temize çıkartamadıkça
ruhunu çıkarttı...
Şimdi sahipsiz bir ruh gezinmekte aranızda
Asla göremezsiniz
Acısını dindiremezsiniz
Yazıp çizemezsiniz...
Hiçbir çaba hiç bir mutluluk tekrar yaşatamaz onu
Giden gider bir defa...
Bazı elvedalar acıdır ama gerçektir...
Ve bir elveda ben geliyorum der
Elveda dostlar...
Ağlayan bir çocuk öldü aranızdan
Elinden düştü pembe hayalleri
Ayağı takıldı lunaparkında
Çakıl taşlarıyla erken tanıştı
Ve inandığı her şeyi boşluklarda buldu bir anda
öldü...
Sus derlerdi de susmazdı
Geveze denmesine bile aldırmazdı...
O artık hep sustu...
Hep sustu...
Hiç bir oyunda böyle sobelenmedi
Hiç bir bebeği böyle küsmedi ona
hiç bir arabası tamir edilmezcesine bozulmadı
hiç bir acıyı böylesine tatmadı
Acı ona hiç bu kadar yakışmadı
O öldü...
Elveda...

Şimdi boş bir hüzün dolduruyor bedenimi ruhum çoooktaannn uzaklara vardı... Ve çoooktan koptu bedenden... Şimdi o ruhu çağırmak imkânsıza yakın...

Siz siz olun hırçın inatçı bir çocuğun ruhunu kaçırmayın uzaklara... Çünkü herkes nasıl çağırması gerektiğini bilemez. Gelir sandığınız o ruh belki de asla gelmez..

Sus Kalbim

yeter kalbim
sus artık!
anlamıyor musun yok artık!
yine tek kişilik hayallerine dönmelisin
rüyalarında eskiden çok istediğin yalnızlık rüyalarını görmelisin
sus kalbim!
artık dinleyemeyeceğim seni!
seni dinledikçe sustum bana
seni dinledikçe küstüm bana
seni dinledikçe taptım ONA!
seni dinledikçe YANILDIMkalbim!

artık sus kalbim...

sus kendimle kalmalıyım bir süre...

ve sessizliğin sesini dinlemeliyim belki sonsuza dek ' tek başıma'...

[BengiSu]

Kadın taksiye binmiş ve havaalanına gitmek istediğini söylemişti.

Sağ şeritte yol alırken siyah bir araba park ettiği yerden aniden yola, önlerine çıktı. Şoförü çarpmamak için sert şekilde frene bastı.

Taksi kaydı, ama diğer arabaya çarpmaktan kıl payı farkla kurtuldu. Siyah arabanın sürücüsü camdan başını çıkarıp bağırmaya ve küfretmeye başladı.

Taksi şoförü ise gayet sakin ona gülümsedi ve içten bir şekilde el salladı. Kadın bütün bu olanları sokunu yaşarken, taksi şoförünün tavrına daha da şaşırmıştı.

Sordu: "Neden böyle davrandınız? Adam neredeyse arabanızı mahvedip ikimizi de hastanelik edecekti."

Taksi şoförü gülümsemeye devam ederek: "Çöp Kamyonu Kanunu" dedi.

Kadın: "Çöp Kamyonu Kanunu mu?" diye sordu, anlamamıştı.

Şoför açıkladı :"Pek çok insan, çöp kamyonu gibidir. Her tarafta içleri çöp dolu olarak dolaşıyorlar; kızgınlığı, öfkeyi ve hayal kırıklığını biriktiriyorlar. Ancak doldukça çöpleri bırakacak bir yere ihtiyaç duyuyorlar. Bu bazen ben, bazen de siz olabilirsiniz. Kişisel almayın. Sadece gülümseyin, onlar için iyi şeyler temenni edin ve yolunuza devam edin. Onların çöpünü alıp işyerinize, evinize veya sokaktaki diğer insanlara dağıtmayın."

Başarılı insanlar, çöp kamyonlarının günlerini mahvetmesine ve ellerine geçirmesine izin vermezler.

Hayat sabahları pişmanlıklarla uyanmak için çok kısa, dolayısıyla "size iyi davranan insanları sevin, iyi davranmayanlar için iyi temennilerde bulunun."

[Oldcaptain]

çok doğru. bende elimden geldiğince öyle davranmaya çalışırım.